قدرت فعالیت روزانه

اردیبهشت ۲۶م, ۱۳۸۹

آنچه در پائین می خوانیم مصاحبه بر گرفته از اینترنت  است  با استیون بلر ، کارشناس ورزش ، که  بیش از ۲۵ سال در حال تحقیق در مورد فواید تندرستی فعالیت جسمانی ، ابتدا در موسسه کوپر در دالاس و اخیرا در دانشکده سلامت عمومی آرنولد دانشگاه کارولینای جنوبی بوده است. او رییس سابق کالج طب ورزش آمریکا است.

سوال – هر فرد برای رسیدن به مناسب ترین سطح  تندرستی چقدر باید ورزش کند ؟

سوال – هر فرد برای رسیدن به مناسب ترین سطح  تندرستی چقدر باید ورزش کند ؟

جواب – سی دقیقه ورزش با شدت معتدل در پنج روز یا بیشتر روزهای هفته حقیقتا مقدار مبنایی می باشد. سطح تناسب اندام مرتبط با این مقدار به طور موثری باعث ۵۰ درصد کاهش در خطر مرگ و میر می شود. اگر بیش از سطوح توصیه شده مثلا ۶۰ دقیقه پیاده روی سریع یا ۴۵ دقیقه دو آرام انجام دهید ، ۱۰ تا ۱۵ درصد کاهش بیشتر در خطر مرگ و میر عاید تان می شود. این اطلاعات از تحقیق ما با استفاده از اطلاعات حاصل از مطالعه طولی مرکز Aeorobics ، که بمدت ۲۷ سال در حال فعالیت بوده است ، بدست آمده است که این فرصت های زیادی را برای بررسی تاثیر فعالیت بدنی ، برنامه ریزی و دیگر عوامل سبک زندگی بر مرگ و میر را برای ما فراهم می کند.

سوال – آیا انجام ورزش کمتر از ۳۰ دقیقه ، پنج بار در هفته  فوایدی دارد؟

جواب – بله. بنابه تازه ترین تحقیقی که انجام دادیم حتی اگر مقدار توصیه شده را هم انجام ندهید ، می توانید از فواید آن بهره مند شوید. به تازگی مطالعه ای پنج ساله را کامل کرده ایم که شامل گروهی از زنان غیرفعال پس از یائسگی با فشار خون نسبتا بالا بودند که در سطوح مختلف ورزش مورد آزمایش قرار گرفتند. حتی زنانی که نصف مقدار توصیه شده ورزش کردند ، علائم فیزیولوژیکی بهبود سلامت قابل توجهی را نشان دادند.

سوال – در مورد فعالیت حداقل چه نظری دارید؟

جواب – در حال حاضر بررسی می کنیم که در پایین ترین حد طیف ورزش چه اتفاقی می افتد – یعنی زمانی که نشسته اید و تنها فعالیت های حداقل زندگی روزمره را انجام می دهید  ، چیزی که بطور فزاینده ای رایج است حتی در میان افرادی که به طور منظم ورزش می کنند. در واقع نتایج بررسی های ملی حاکی است که در صد افراد بزرگسالی که گزارش می کنند به طور منظم ورزش می کنند در طول ۲۵ سال گذشته ، به مانند متوسط مصرف کالری روزانه ، تقریبا یکسان مانده است.

سوال – پس چرا ما در میان یک همه گیری چاقی هستیم؟

جواب – من و بقیه افراد اعتقاد داریم  علت این است که ما اساسا مصرف انرژی برنامه ریزی شده در زندگی روزمره در سرکار ، در خانه و  در فعالیت های تفریحی نداریم. این چیزی است که هیچ وقت آن را مناسب اندازه گیری تشخیص نداده ایم  ، در نتیجه اطلاعات پشتیبانی کننده ای از این عقیده نداریم که مصرف انرژی در زندگی روزمره کمتر شده باشد. اما قابل درک است : برای تغییر کانال تلویزیون به جای اینکه بلند شویم و اینکار را انجام دهیم از کنترل از راه دور استفاده می کنیم. میکروویو کردن یک غذا آسان تر از این است که آن را خرد کنیم هم بزنیم مخلوط کنیم و بپزیم. هر چند وقت یکبار برای باز کردن شیشه ماشین به جای فشار یک دکمه ، دسته ای را می چرخانیم … یا برای باز کردن دری به جای اینکه منتظر باز شدن خودکار آن بمانیم ، آن را فشار می دهیم ؟ تحقیق انجام شده توسط دکتر جیمز لوین در کلینیک Mayo  نشان داد که ” هزینه ” انرژی این نوع مکانیزاسیون تقریبا ۱۰۰ تا ۲۰۰ کالری در روز است – که به اندازه کافی گویا هست که توضیح دهد چرا افراد روز بروز چاق تر می شوند. پس تنها بلند شدن و حرکت کردن به این طرف و آن  طرف مفید است؟ مطمئنا اثربخش است. نمی توانیم از نظر زمانی به عقب برگردیم یا از خیر پیشرفت های فناوری بگذریم. در عوض ، با ید با برنامه ریزی ، فعالیت را دوباره وارد زندگی مان کنیم. به جای آسانسور یا بالابر از پله استفاده کنید. به جای ماشین ، پیاده به فروشگاه بروید. به هنگام تماشای تلویزیون یا در طی پخش آگهی های بازرگانی راه بروید. این تغییرات کوچک جمع می شوند ، و می تواند تاثیر زیادی داشته باشد.

سوال – نشستن و ساعات متمادی تلویزیون تماشا کردن چقدر مضر است؟

جواب – بیشتر از آنکه تصور می کردیم. اکنون ، شواهد اولیه را داریم که زندگی شدیدا بدون فعالیت ، به خودی خود ، احتمالا مضر است. و اینکه این اثرات مضر می تواند روی هم انباشته  شود. حتی انجام فعالیت روزانه دویدن یا ورزش های دیگر هم نمی تواند این ضرر را به طور کامل برطرف کند ، اگر بقیه اوقات فقط بنشینید و فعالیتی نداشته باشید. این اطلاعات از انجام آزمایش هایی بر روی موش ها که بدون حرکت نگهداری شدند ، و از افرادی که تمام روز بر روی ویلچر نشستند بدست آمد. در هر دو مورد ، سطوح آنزیمی بنام لیپو پروتئین لیپاز ( L.P.L. ) در مقایسه با سطوح مشاهده شده در زندگی بدون فعالیت روزمره بسیار کمتر – ۲۷ درصد -  بود. مدتی است می دانیم که ورزش سطوح L.P.L. را بالا می برد ، و اینکه این موضوع به خلاصی بدن  از چربی های موسوم به تری گلیسریدها کمک می کند. سطوح بالای تری گلیسرید ها با آترواسکلروز و احتمال ابتلا به بیماری قلبی ارتباط دارد. افرادی که به زندگی بدون فعالیت روزانه شان ۳۰ دقیقه فعالیت دویدن را اضافه می کنند ، ۲۲ در صد افزایش در L.P.L. را نشان می دهند. برخاستن و نشستن در طی روز – مثلا برخاستن از سر میزتان در هر ساعت و دو دقیقه راه رفتن – می تواند فواید اضافی را به مقدار روزانه ورزش با شدت معتدل بیفزاید.

سوال – از کجا بدانیم که داریم با شدت معتدل ورزش می کنیم؟

جواب – اصطلاح ” شدت معتدل ” نسبی است. دویدن به اندازه هفت مایل در ساعت ممکن است برای دونده ای ۲۲ ساله فعالیتی حداقل باشد ، اما برای من حداکثر فعالیتی است که می توانم انجام دهم. پیاده روی سریع ممکن است برای شما ( فعالیتی ) با شدت معتدل باشد ، در حالیکه دو آرام برای دوست تان شدت معتدل است.

اگر گرفتن نبض تان یا استفاده از نشاندهنده های ضربان قلب یا فناوری های دیگر را فراموش کرده اید ، قاعده ای ساعت این گونه است که اگر در حال راه رفتن هستید و اندکی کمبود نفس دارید اما با تلاشی اندک می توانید صحبت کنید ، در این صورت احتمالا دارید ورزش با شدت معتدل انجام می دهید. اگر در حال پیاده روی یا دو هستید و نفس تان بند می آید ، و احساس می کنید قلب تان به طور محکمی می زند ، و با دشواری می توانید صحبت کنید ، در این صورت در دامنه فعالیت شدید هستید.

سوال – در مورد تمرین قدرتی و دیگر انواع ورزش توضیح دهید؟

جواب – اطلاعات موجود در زمینه فواید سلامتی تمرین قدرتی در طول دهه گذشته بیشتر شده است، به همین دلیل است که کالج طب ورزش آمریکا یا انجمن قلب آمریکا بر اهمیت تمرین قدرتی تاکید می کنند. توصیه های جدید به این صورت است: انجام هشت تا ۱۰ تمرین قدرتی ، با ۸ تا ۱۲ تکرار از هر تمرین ، دو بار در هفته ، همراه با ورزش آئروبیک بسیار شدید به مدت ۲۰ دقیقه سه بار در هفته به عنوان جایگزینی برای ۳۰ دقیقه ورزش قلبی نسبتا شدید پنج بار در هفته.

سوال – آیا سن تاثیری دارد؟

جواب – همه از آن سود می برند. در افراد جوان تر که تمرین قدرتی انجام می دهند ، میزان مرگ و میر و خطر ابتلا کمتری را به سندروم متابولیک در مقایسه با دوستان شان که قوی نیستند ، می بینیم. در مورد افراد مسن تر ، گزارش کرده ایم که داشتن قدرت بدنی  با کاهش خطر از دست دادن کارکرد ارتباط دارد. و می دانیم که وقتی سالمندان پاهایشان را با تمرینات قدرتی تقویت می کنند ،  احتمال افتادن آنها کاهش می یابد.

به علاوه توصیه های جدید تاکید می کند که سالمندان جهت پیشگیری از افتادن ها تمرینات تعادلی انجام دهند. و متذکر می شویم که انعطاف پذیری مهم است ، یعنی انجام برخی ورزش های کششی علاوه بر فعالیت های دیگری که انجام می دهید فکر خوبی است. آیا کسی می تواند هم چاق باشد و هم تناسب اندام داشته باشد؟ در سال ۱۹۹۵ بررسی تناسب اندام و چاقی را ، به صورت مجزا و با همدیگر  ، به عنوان پیش بینی کننده های مرگ و میر شروع کردیم. چیزی که در آن زمان یافتیم  ، و در مطالعات در جریان ادامه پیدا کرد ، این است که افرادی که چاق هستند – چه اندازه گیری شده به وسیله شاخص توده بدن ، یا سنجش مستقیم تر ترکیب بدن نظیر چین پوستی یا توزین در زیر آب – و هم بدن متناسبی دارند ، اساسا مرگ و میر بالایی ندارند. در واقع ، آنها در مقایسه با افراد با وزن پایین تر – یا عادی که غیر فعال هستند ، خطر مرگ و میر بسیار پایین تری دارند.

سوال – در جایگاه یک  کارشناس سلامت عمومی ، توصیه آخر شما چیست؟

جواب – فکر می کنم آن دسته از ما که در سلامت عمومی دخیل هستیم باید به صحبت کردن طولانی در مورد اینکه چاقی چقدر بد است خاتمه دهیم ؛ این استراتژی دیگر جواب نمی دهد. در عوض لازم است بر روی رفتارهایی تمرکز کنیم که منجر به سلامتی می شوند : خوردن میوه ها ، سبزیجات و غلات کامل بیشتر ، به حداقل  رساندن مصرف چربی و الکل ؛ انجام ۳۰ دقیقه پیاده روی  حداقل پنج با در هفته. اگر هر کسی این توصیه ها را انجام دهد ، سالم تر خواهد شد. اگر بزرگسالانی که اساسا هیچ نوع فعالیت بدنی انجام نمی دهند فقط بلند شوند و این طرف و آن طرف بروند – و نگران سرعت شان نباشند بلکه با آهنگ راحتی حرکت کنند – احساس بهتری خواهند داشت و کم کم فواید سلامتی آن را بدست خواهند آورد. اما اشتباه نکنید: هنوز هم آدم های کچل و چاق و قد کوتاه مثل من خواهیم داشت. من هیچ وقت نمی خواهم ستاره سینما باشم یا بسکتبال بازی کنم. اما آنچه را که تحت کنترلم است – یعنی عاداتم را کنترل می کنم. از این رو من توصیه های خودم را واقعاً دنبال می کنم.

نویسنده : ماریلین لارکین

مترجم : فریدون شیرمحمدلی

منبع : سایت نیویورک تایمز http://www.nytimes.com



ارسال شده در مطالب آموزشی -فنی | نظرات (۱۱)

۱۱ پاسخدر “قدرت فعالیت روزانه“

  1. دوست مجازی می‌گوید :

    - نگاهی به تغذیه (رزیم غذایی در کوهنوردی ):کوله پشتی مناسب را “در حالی که لوازم داخل وخارج آن را با چید مان صحیح انجام داده ایم ولوازم ضروری را در دسترس “که متناسب با فصل است “قرار داده ایم به کول گرفته وسر قرار حاضر می شویم. و با گروه حرکت می کنیم .در کوله خود در این برنامه برای تغذیه چه داریم .وقتی که مبتدی بودیم “وارتباط کمتری با کوهنوردان داشتیم غذا های سنگین “پر حجم”وخشک …را با خود حمل می کر دیم .که اغلب در آماده کردن مجددش مشکل داشتیم و حتی در خوردنش در نتیجه مقدار زیادی از آن را دور می ریختیم یا بر می گرداندیم .وخود را بطریقی از تغذیه صحیح محروم می کردیم .گوارش وبدن تحت فشار صعود خود را وادار به تغذیه از نوع دیگر با ارگانیزم خود می کردیم .در زمینه مایعات خصوصا آب”کم مصرف میکردیم .و هوش وحواس مان فقط صعود بر اساس شور واشتیاق به قله وخامی بود .ولی پس از سالها وآسیب دیدنها و کسب تجربها تغذیه را در آن دیدیم که کم حجم تر وبا کیفیت تر…و در زمینه مایعات استفاده بیشتر از میوه های تازه وآب وآب میوه و ترکیب آنها وخصوصا داشتن فلاسک و خوردن مایعات گرم وتنقلات…دیدیم.در حقیقت بطریقی با در نظر گرفتن کیفیت”حرف اول را تغذیه ای میزند که دوست داریم ودر شرایط کوهستانی خصوصا ارتفاع “بهتر می خوریم.ادامه تغذیه و رژیم غذایی را به میدان غیر تجربی می سپارم تا تواما بتوانیم برای کوهنوردی…نگاه بهتری به تغذیه داشته باشیم

  2. دوست مجازی می‌گوید :

    تغذیه در کوهستان. برداشت از: کتاب کوهنوردی در ایران “تالیف علی مقیم –انتشارات روزنه(تهران)–چاپ ۱۳۸۰:
    معمولا پس از انتخاب مکان برای اجرای برنامه کوهنوردی وتهیه وتدارک پوشاک وتجهیزات ومسیر حرکت در کوهستان به این نکته می رسیم که حال درخلال مدت زمانی که در کوه هستیم از چه مواد غذایی استفاده کنیم.میزان وحجم بار غذایی وسبکی وراحت بودن در عین حال فاسد نشدن این مواد بخصوص در فصول معتدل وگرم از جمله نکاتی است که همواره با آن روبرو هستیم.ازجهت دیگر به همراه بردن غذاهای پختنی و پر حجم وپر وزن نیز در حالاتی خاص بخصوص به هنگام برنامه های یک روزه صعود به قلل “مشکل می باشد .چه در این صورت نه زمان کافی برای آماده ساختن آن داریم و نه امکان حمل خود این غذاها وچراغ های خوراک پزی ووسایل مورد نیاز برای آماده سازی آن را “بنا بر این طبیعی به نظر می رسد که در کوهستان می باید از مواد غذایی سبک وسهل الهضم وساده تری استفاده کنیم که هم انرژی بسیار داشته باشد وهم کار آماده سازی آن به سهولت انجام گردد.بنابراین برای راهنمایی دوستدارانو علاقمندان به کوهستان در این جا به توضیح مختصری در باره مواد غذایی مفید وقابل مصرف در خلال برنامه های کوهنوردی می پردازیم.برای اجرای یک برنامه یک روزه یا چند روزه می توان از چند روز قبل از برنامه با یک رژیم غذایی مقوی به ذخیره کردن انرژی در بدن پرداخت .هنگام فعالیت های کوهنوردی بدن ما به ۵/۲تا۴لیتر آب در شبانه روز نیاز دارد البته این امر به حرارت محیط وفعالیت ما بستگی تام دارد بدن ما بعلت فعالیت مقداری آبونمک وپتاسیم وفسفر را از دست میدهد پس لازم است هنگام مصرف غذا کمی نمک به آناضافه کنیم .آب برف کاملاخالص وفاقد مواد معدنی است.برای جبران آن میتوان به آن قند ونمک یا عصاره میوه اضافه کرد.هنگام شب با استفاده از سوپ وآب املاح “مواد دفع شده بدن را جایگزین اضافی کنید.در استراحت های بین راه از بیسکویت”خرما”پسته وگردو ومیوه های خشک وپرتقال استفاده کنید.ویتامینهای لازم برای رفع نیاز بدن در غذاها موجود است.اگرغذاها زیاد حرارت ببینندویا مانده وکهنه شوند ویتامین آنها از بین میرود کمبود ویتامین واملاح باعث بروز بیماریهای مختاف دربدن میشود.به همراه داشتن موادی مثل انجیر خشک”بادام خشک”پرتقال”پنیرمعمولی”پیاز”خرما”زردآلوخشک”سیب درختی”شیرخشک”عدس”پودر کاکائو”کره”کشمش”هویج ونخود فرنگی میتواند مفید باشد.این غذاها از جمله اساسی ترین مواد لازم به هنگام اجرای برنامه های کوهنوردی است که هر یک مقادیر زیادی از انرژیمورد نیاز بدن را تامین میکند.برای اینکه عضلات افت یا سیر قهقرایی نداشته باشند باید پروتئین لازم را به آنها رسانید.با استفاده از لوبیا چیتی وماهی پنیر شیر خشک عدس گرد و و نان گندم می توانید پروتئین لازم را به بدن برسانید مصرف سیر در کوهستان مقاومت بدن را درسرما وگرما افزایش می دهد .از سیر فقط در روزهای اول برنامه استفاده کنید.زیرا مصرف این ماده در ارتفاعات باعث تند شدن نبض می گردد.در اواخر بهار هر سال سبزیجات کوهی بار ور میشوند.با شناخت قبلی از گیاهانی چون سیرک کوهی و والک و ادغام ان با تخم مرغ می توان از مواد غذایی عالی آن در خلال برنامه های کوهنوردی استفاده کرد.لازم به ذکر است که گیاه والک تا ارتفاع ۳۸۰۰متری نیز در کوهستانها رویش دارد.به هنگام مواجهه با عشایر درهر منطقه وکوهپایه ها از آنان می توان مواد لبنی دریافت کرد .این مواد عمدتا عبارتند از دوغ شیر سرشیر کره وپنیر وخامه ونان محلی .در در خصوص شیر ضروریست حتما آن را به غایت جوشاند ودر خصوص دوغ استفاده از آن میباید بعد از اتمام برنامه انجام پذیرد تا از عواقب احتمالی اثرات ان پیشگیری شود .نا گفته نماند استفاده از پنیر تازه به دلیل احتمال ابتلا به بیماری تب مالت بسیار خطرناک است.شناخت قارچ از جمله مسایل مهم به شمار میرود. قارچ ها غالبا سمی ومهلک می باشند.قبل از آشنا شدن کامل به قارچ های خوراکی هرگز ازآنها به عنوان مواد غذایی استفاده نکنید.تغذیه باید نیاز های بدن وهمچنین انرژی لازم برای حفظ حیات وفعالیتهای بدنی را تامین نماید.کربو هیدراتها “لیپیدها و پروتئین ها کم وبیش انرژی زا وسازنده هستند.املاح معدنی ویتامینها وآب نقش سازنده ای دارند.املاح معدنی وآبعلاوه بر سازندگی “در حفظ تعادل بدن نیز نقش دارند در صورتی که ویتامین ها فقط در حفظ تعادل حیاتی بدن نقش دارند.نیاز به آب :در یافت آب برای حیات حتی ضروری تر از انرژی است .باید آب را در اندازه کافی نوشید تابرای حداقل ۵/۱لیتر دفع ادرار در روز کافی باشد.فعالیت های عضلانی با از دست دادن آب برای تنظیم درجه حرارت بدن همراه استو هرچه فعالیت سنگین تر وطولانی تر باشد مقدار اتلاف آب بیشتر است .مصرف آب در ارتفاعات باعث می شود که از غلظت خون کاسته شود.کاهش زیاد آب بدن موجب کاهش توان می شود.حتی میباید قبل از تشنگی آب نوشیدزیرا تشنگی علامت کمبود آب است .میتوان توصیه کرد که در مدت سه ساعت قبل از شروع فعالیت در درجه حرارت معمولی “۵۰۰ تا ۷۵۰میلی لیتر آب به تدریج نوشیده شود تا موجب سوئ هاضمه نگردد.ویتامین سی:نیاز به ویتامین سی در کوهنورد ۱۵۰ تا۳۰۰ میلی گرم در روز می باشد .این ویتامین برای جلوگیری از خشکی نیز موثر است.پذیرش وانتخاب غذا بستگی به عادات وذائقه فردی دارد وبا توجه به مطالب گفته شده انتخاب ماده غذایی هر شخص با خود اوست”به شرط اینکه دارای ارزش تغذیه ای باشد.انرژی :برای یک کوهنورد ۱۶۰۰ تا ۲۰۰۰ کیلو کالری انرژی کافی است که این انرژی با مصرف کربو هیدرات ها (که نیاز کمتری به اکسیژن دارند)تامین می شود.در اینجا لازم است به غذاهایی اشاره کنیم که با اندک وسایل می توان در کوهستان انها را اماده کرد”این مجموعه عبارتند از :برای صبحانه:عسل طبیعی کره پنیر معمولی” بیسکویت چای کره “کورن فلکس با شیر” شیر خشک وبیسکویت” نان گندم پوره سیب زمینی” چای وعسل” خرما تخم مرغ وخرما به مقدار کم”شیر وکاکائو” حلوا شکری “حلوای خانگی قندو شکر.برای استراحت های بین راه :انجیر خشک برگه زرد آلو “توت خشک “کشمش مویز”انواع شکلات بادام بوداده فندق پسته آب میوه “.بدیهی است مصرف اینگونه تنقلات باید به میزان بسیار کم ودر حد نیاز باشد چرا که قالب تنقلات پس از مصرف برای هضم نیاز به آب دارند که این نیاز به آب به علت عدم دسترسی مداوم به آن برای بدن ایجاد مشکل نموده وهضم را مشکل می کند.بنابر این مصرف تنقلات عمدتا باید به صورت میوه های فصلی بوده وضرورتا در مواقع استثنایی از خشکبار استفاده گردد.از جمله میوه های قابل حمل در برنامه های کوهنوردی می توان از سیب درختی “پرتقال”لیمو انار خیار لیمو ترش کیوی وموز نام برد.برای نهار:پوره سیب زمینی وذرت “عدسی”ساندویچ”حلوای خانگی”ساندویچ تخم مرغ وخیار شور”کنسرو قارچ ولوبیا”کنسرو نخود فرنگی”گوشت قرمز آماده “بخصوص در زمستان-کوکوی سیرک وتخم مرغ”قارچ سرخ کرده ونان کنسرو ماهی .برای شام:انواع پاتری سوپ ها”رشته فرنگی”سیب زمینی ونخود سبز “کرم وژله وخامه”قهوه وشکلات “آرد بلغور وسیب زمینی وروغن زیتون.مطلب فوق جدولی هم در باره مقدارانرژی …دارد که به منبع میتوان مراجعه کرد.پایان.

  3. دوست مجازی می‌گوید :

    طناب کوهنوردی.ترجمه امین معین.منبع:فصلنامه کوه بهار ۱۳۸۸٫
    می توان گفت طناب حیاتی ترین ابزار در کوهنوردی فنی به شمار می رود ونیز با توجه به پیشرفت تکنولوژی در تولید ابزار وتخصصی شدن کوهنوردی “نکاتی که مربوط به بکار گیری واستفاده از طناب می باشد “حایز اهمیت است.امروزه کوهنوردی به زیر شاخه های زیادی تقسیم شده است بطوری که بعضی از این فعالیت ها کاملا تخصصی شده وراه خود را از کوهنوردی کلاسیک جدا کرده است “از این دسته می توان به فعالیت هایی از قبیل :سنگ نوردی سالنی”سنگ نوردی در طبیعت”یخ نوردی “دره نوردی”مسیر های ترکیبی “درای تولینگ وغار نوردی اشاره کرد که گرچه بظاهر از وسایل فنی مشترکی در آنها استفاده می شود ولی در واقع هر کدام “لازمه بکار گیری ابزار خاص خود می باشد.طناب کوهنوردی نیز از آن دسته وسایلی است که گاهی به صورت مشترک “به اشتباه بکار می رود که در برخی موارد شاهد رخ دادن حوادثی به همین دلیل می باشیم .در اینجا این سوال پیش می آید که چه طنابی را برای چه فعالیتی انتخاب کنیم؟در یک تقسیم بندی کلی می توان طنابها را به دو دسته( دینامیک) و(استاتیک )دسته بندی کرد.طناب دینامیک واستاتیک چیست؟یک طناب کوهنوردی از دو قسمت پوسته وهسته میانی تشکیل شده است “پوسته طناب در بر گیرنده هسته ومحافظت کننده آن است وبطور کلی در دو طناب با قطر یکسان “طنابی که پوسته آن دارای رشته های بیشتری باشد عملکرد دینامیکی بهتری خواهد داشت که بخاطر همین خاصیت در عملیات صعود از آنها استفاده می شود .از طنابهای استاتیک به خاطر مقاومت بیشتر در مقابل ساییدگی در بر پا کردن کارگاه ها ونصب طناب ثابت وفعالیت هایی از قبیل :دره نوردی وصعود میمونی استفاده می شود .البته اخیرا طناب هایی با عنوان نیمه استاتیک به بازار عرضه شده است که در واقع تعادلی میان انعطاف پذیری ومقاومت در برابر سایش بر قرار می کند وکاربرد عمده آنها درغار نوردی است.انواع طناب های دینامیک کدامند؟طنابهای دینا میک به سه دسته تقسیم می شوند :۱-تک طناب:با قطر حدود ۹/۸تا۱۱میلی متر به صورت تک رشته که برای صعود در مسیر های دشوار نسبتا مستقیم وصعودهایی که در آنها نیاز به فرودهای مر حله ای نباشد استفاده می شود .مزیت تک طناب ها “امکان کنترل وکاربری آسان است واستفاده عمده آنها در سنگ نوردی می باشد وبا علامت مشخصه عدد یک در داخل دایره شناخته می شوند.۲-نیم طناب ها: با قطر حدود۱/۹تا۸میلی متر”از دو رشته تشکیل شده اند که صعود کننده هر دو رشته را به هارنس( صندلی )گره زده ومی بایست هر کدام را به یک حمایت میانی نصب کند .استفاده از نیم طنابها به جلوگیری از اصطکاک طناب در مسیر های پر پیچ وخم کمک می کندو برای کوهنوردی وصعود های چند طول طناب که فرود در آنها الزامی است “مناسب می باشد.همچنین در مسیر هایی که حمایت میانی در آنها نا مطمئن است به خصوص در یخ نوردی کار برد دارد .نیم طنا بها در دو رنگ مجزا عرضه می شوند وعلامت مشخصه آنها ۲/۱در داخل دایره می باشد.۳-طناب های دو قلو : با قطر حدود ۵/۷تا۱/۹میلی متر “طناب های سبکی هستند که برای فرود های مر حله ای استفاده می شوند .این نوع طناب همیشه به صورت دو رشته موازی در کنار یکدیگر استفاده شده وصعود کننده هر دو را داخل یک کارابین می اندازد.مزیت طناب های دو قلو نسبت به تک طناب “امکان فرود بلند تر به اندازه طول طناب است البته باید توجه داشت که نمی توان آنها را به صورت جداگانه در داخل حمایت میانی قرار داد .طناب های دوقلو با علامت دو دایره شناخته می شوند.پس از انتخاب طناب مناسب برای فعالیت مورد نظر مان نکته مهم دیگری که پیش می آید “طول عمر طناب است .برای تعیین طول عمر طناب می توان از فرمول زیر استفاده کرد .طول عمر = زمان انبار داری +عمر طناب در حین استفاده .در بهترین شرایط انبار داری میتوان طناب را تا ۵سال پیش از اولین استفاده نگهداری کرد .عمر طناب در زمان استفاده بسته به کمیت وکیفیت بکار گیری “تقریبا به صورت زیر می باشد : تحت شرایط بسیار دشوار وبه صورت روزانه : تا یک سال –تحت شرایط بسیار دشوار و به صورت هفتگی :تا دو سال –شرایط نسبتا دشوار استفاده فصلی به صورت روزانه :تا سه سال –شرایط نسبتا دشوار واستفاده به صورت هفتگی :تا هفت سال-استفاده موردی وسبک:تا ۱۰ سال.البته باید توجه کرد که تمامی این زمان ها مشروط به نگهداری مناسب طناب در حین استفاده وعدم استفاده می باشد که می توان به مواردی مثل:عدم تماس طناب با هر گونه مواد شیمیایی فعال وخطرناک (مواد اسیدی “مواد عالی فعال و…)اشاره کرد .عدم قرار گرفتن در مقابل اشعه( یو –وی) و رطوبت.جلو گیری از آسیب دیدگی پوسته در حین استفاده وزمان نگهداری (برخورد با اشیائ تیز وبرنده “شکست بیش از حد طناب در مسیر “مهار سقوط های شدید با فاکتور بالا “سایش طناب “فشار های مکانیکی و…).در ضمن در صورت مشاهده هر کدام ازموارد بالا یا هر گونه آسیب دیدگی وتغییر شکل هسته یا پوسته می بایست استفاده از طناب را زودتر از زمان تعیین شده متوقف کرد.پایان.

  4. یونس.م می‌گوید :

    از دوست مجازی مان که زحمت کشیدن مطالب را رایمان فرستادند تشکر بعمل می آید/

  5. یونس.م می‌گوید :

    بابت ارسال نظر تشکر می شود

  6. دوست مجازی می‌گوید :

    تابستان وگرما زدگی :بروزمشکلات جدی بهداشتی از گرمازدگی تا بیهوشی” ناشی از دمای هواست که افراد در تابستان زودتر خسته می شوند .واگر بیشتر زیر آفتاب بمانند سرگیجه وحالت تهوع هم به سراغشان می آیدهمه اینها از علائم گرما زدگی است بیماریهای مربوط به گرما زدگی هنگامی روی می دهد که دمای بدن فرد از حد طبیعی خود افزایش می یابد .بدن انسان بطور عمده توسط منبسط ساختن عروق سطحی پوست وتعریق “دمای افزایش یافته را کاسته وسبب تنظیم و کنترل گرمای خود می گردد.اما در آب وهوای مرطوب عملکرد تعریق مختل وکند شده وبدن دیگر قادر به خنک ساختن خود نمی باشد .بطوری که گفته شده فعالیت بدنی شدید وطولانی مدت وآب وهوای گرم سبب بیماری های ناشی از گرما می شود .زمانی که فرد دچار کم آبی ناشی از گرمای زیاد شد غلظت خون او افزایش یافته – جریان خون کند شده ودر عملکرد ارگانهای بدن اختلال ایجاد می شود . بیماریهای مربوط با افزایش دمای هوا از زمانی بروز می کند که بار اضافی بر سیستم کنترل دمای بدن وارد میشود وبدن دیگر قادر به خنک کردن خود نیست .بر اثر تعریق فراوان به علت گرما –مایعات واملاح زیادی از بدن خارج وشخص دچار اختلال مختصری می شود که انقباض وگرفتگی دردناک عضله های مختلف بخصوص عضله های جدار شکم از آن جمله است .عواقبی هم که گرمای هوا می تواند به دنبال داشته باشد .به سه دسته “گرفتگی عضلات “خستگی مفرط ناشی از گرما وگرمازدگی تقسیم می شود ودر این میان گرمازدگی خطر ناک ترین پدیده است که در نهایت می تواند به شوک”آسیب مغزی وحتی مرگ منجر شود. برای پیشگیری از گرما زدگی در فصل تابستان پوشیدن پوشاک نخی والبسه با رنگ های روشن را توصیه می کنند وکاهش استفاده از مواد چرب ونشاسته ای وافت میزان آب “وجهت جبران کمبود مایعات از میوه های آبدار ونوشیدنی های مفید می توان استفاده کرد .نقش مایعات وفوائد آن :۷۰تا ۶۰ درصد وزن بدن را مایعات تشکیل می دهد مقدار آب مورد نیاز بدن بوسیله دمای بدن وکار کلیه ها برای دفع مواد زاید ومیزان تعریق تعیین می شود کلیه در هر شبانه روز حدود ۱۸۰ لیتر مایع را فیلتر می کند”اما آنچه از طریق ادرار دفع می شود فقط ۱ تا ۲ لیتر در شبانه روز است.پس از خواب شبانه اولین ادرار صبح”معمولا غلیظ و زرد رنگ است “اما پس از آن ادرار باید بی رنگ وبی بو باشد واین نشان دهنده کار طبیعی کلیه است .البته گاهی پس از خوردن بعضی از مواد غذایی ادرار رنگ وبوی خاصی می گیرد مثلا ۱۵ دقیقه بعد از خوردن مارچوبه ادرار بوی خاصی پیدا می کند که کاملا بی ضرر است وناشی از مواد شیمیایی موجود در مارچوبه است.در حال حاضر توصیه به مصرف ۸لیوان آب ومایعات در روز است.یعنی تقریبا یک میلی لیتر به ازای هر کالری انرژی در یافتی.البته افرادی که در آب وهوای گرم زندگی می کنند یا بدلیل کار وفعالیت شدید”زیاد عرق می کنند مقدار بیشتری مایعات باید مصرف کنند ورزشکاران به دلیل تعریق زیاد در معرض کم آبی هستند.در هنگام انجام ورزش”مصرف مایعات اهمیت زیادی دارد “زیرا به دفع حرارت بدن کمک می کند.از آنجایی که در هنگام ورزش طولانی مکانیسم تشنگی به تعویق می افتد ورزشکاران نباید بر اساس حس تشنگی آب بخورند “بلکه باید طی یک برنامه زمان بندی شده آب دریافت کنند.در حین ورزش از آب ساده نباید استفاده شود- چون اسمولالیته وغلظت سدیم خون افت می کند وخطرناک است آب مصرفی در ورزشکاران باید همراه با الکترولیت ها و۸تا۶ درصد کربوهیدرات باشد.تا هم ذخایر گلیکوژن کبدی جای گزین شود وهم جذب آب با این غلظت ماگزیمم باشد.کودکان در هنگام ورزش هرگاه احساس تشنگی کنند به اندازه رفع تشنگی باید آب بخورند وعلاوه برآن نصف لیوان آب اضافی تر هم بنوشند “نوجوانان نیز به همین تر تیب فقط بعد از رفع تشنگی باید یک لیوان آب اضافه تر بنوشند باید توجه داشت که پدیده مسمومیت با آب هم با در یافت آب زیاد ممکن است اتفاق بیفتد در این حالت سطح سدیم خون به علت رقیق شدن خون به شدت افت می کند این پدیده تعادل آب را در مغزبه هم می زند که می تواند باعث تشنج وحتی مرگ شود.محققان می گویند که یک فرد می تواند تا ۱۰ لیتر آب را بدون ضرر در روز بنوشد.استثنا در این مورد افرادی هستند که بیماری کلیوی دارند وباید مقدار دریافت مایعات خود را محدود کنند ولی در افرادی که عفونت های مثانه دارند افزایش دریافت مایعات مفید است. خلاصه: اگر شخص مدت زیادی در هوای گرم ویا در زیر آفتاب سوزان مدت مدیدی راه برود ودر جاهایی مانند نانوایی وکارخانجاتی که دارای کوره های گرم…هستند دچار گرما زدگی می شوند .واین امر در نتیجه به هم خوردن نظم ورود و خروج حرارت بدن است.این عارضه بخصوص در نزد افرادی که لباس زیاد به تن دارند یا کوله پشتی وباری با خود حمل می کنند بیشتر وزودتر دیده می شود بطور کلی گرما زدگی در حرارت مرطوب وبه ویژه در روز فراوان تر است زیرا رطوبت مانع از تبخیر شدن وتعریق می گردد.علایم آن اغلب حالت گیجی- استفراغ-سستی عضلات بدن که دمای بدن بالا رفته که گاهی به ۴۱ درجه سانتیگراد وحتی بیشتر می رسد.رنگ صورت پریده “پوست بدن چسبناک ومرطوب می شود .تنفس صدادار …وبیمار تعادلش را از دست داده وبه زمین می افتد ودچار اغمائ می شود .در آفتاب زدگی صورت برافروخته وقرمز _پوست بدن خشک وداغ وعرق بند آمده و باعث ازدیاد درجه حرارت می گردد.اقدامات اولیه در گرما زدگی – بیمار به محل خنک منتقل می شود لباسهایش را حتی الامکان در می آوریم .بیمار را در آب خنک رودخانه ویا حوله وملافه که در آب خنک خیس شده به دور مصدوم می پیچیم و مرتب آب سرد به آن می پاشیم آب نباید یخ باشد چون یخ به سرعت پوست را خشک کرده وخون به نقاط عمقی بدن هجوم آورده ودمای بدن بیشتر می شود.مایعات نسبتا خنک در صورت بهوش بودن به بیمار خورانده می شود .با عادی شدن دمای بدن” مصدوم را خشک می کنیم.بیمار نباید زیاد سرد شود که مسئله بر عکس می شود .اگر بعد از خنک کردن دمای بدن دوباره شروع به بالا رفتن کرد خنک کردن را از سر می گیریم که در این حالت مسئله جدی تر است. ودر صورت امکان هرچه زودتر از پزشک کمک می گیریم. پایان- برداشت از جزوه جمعیت حلال احمر وصفحه سلامت روزنامه کثیر الانتشار …

  7. دوست مجازی می‌گوید :

    تاریخچه سنگ نوردی سنگ نوردی”ورزشی به قدمت کوهنوردی است.صعود کوه ها بویژه کوه های آلپ در اروپا (جایی که این رشته پایه گذاری شد )همواره نیازمند بالا رفتن از صخره ها وسنگ ها بوده است .با این حال سنگ نوردی بعنوان یک ورزش مجزاتنها در سالهای آغازین قرن بیستم مورد توجه قرار گرفت .آلمانی ها و انگلیسی ها به دلیل ارتفاع کم کوه های آلپ در کشور هایشان اولین کسانی بودند که مشخصا به سنگ نوردی پرداختند.سنگ نوردی در آمریکا از ۱۹۲۰به بعد آغاز شد.در آن سالها برای بسیاری از افراد”سنگ نوردی در مقایسه با ابهت وشکوه غیر قابل انکار ایستادن بر قله های بلند “بسیار کم اهمیت بود .بسیاری از کوهنوردان تنها برای ارتقای مهارت هایشان در کوهنوردی به این کار می پرداختند.تنها پس از دهه ۵۰ بود که سنگ نوردی توانست در آمریکا به عنوان یک ورزش جایگاه خود را پیدا کند.اولین شیوه های به کار رفته در آنچه که ما امروزه با نام سنگ نوردی می شناسیم شامل( اید کلایمبینگ)صعود مصنوعی یا استفاده از تجهیزات برای صعود .و(فری کلایمبینگ) صعود طبیعی یا صعود تنها با تکیه بر توانایی”مهارت و قدرت بدنی سنگ نورد)بود.البته از تجهیزات صعود تنها زمانی استفاده می شد که حرکت دشوار بود وامکان صعود به روش( فری کلایمبینگ )وجود نداشت.برادران آبراهام(جورج و اشلی )دو ما جراجو در دهه های طلایی آغاز سنگ نوردی در بریتانیا (۱۹۰۳-۱۸۸۲)”برای مدتی طولانی در حدی بالاتر از متوسط به صورت حرفه ای به این ورزش پرداختند.در سال ۱۸۸۲ آنها تعطیلات عید پاک”کریسمس وتعطیلات تابستان را در( واسدال هد) درمنطقه( لاک دایس تریکت )منطقه ای کوهستانی در شمال انگلستان “به سنگ نوردی مشغول بودند.این دو برای مدتی کوتاه”کار “خانواده ومسایل مربوط به آن را کنار گذاشتند تا به هتل( واستر واتر) سفر کنند.جایی که مملو از فرصت های تازه و مهیج ما جراجویی بود.نتیجه این کار آنها تعریف یک ورزش جدید وفوق العاده بود.استفاده از طناب سنگ نوردی تنها چند سال قبل از آن”برای صعود های آلپاین مطرح شده بود ولی تکنیک درست استفاده کردن از آن وجود نداشت.سالها بعد برادران آبراهام این تصویر را “چگونه صعود نکنیم”نامیدند/(علامت تعجب).برادران آبراهام از اولین تلاش هایشان عکس های زیادی گرفتند وهمه سنگ نوردان به خاطر جمع آوری این گنجینه تاریخی مدیون آنها هستند.والتر پری هاسکت اسمیت(۱۹۴۶-۱۸۵۹)پدر سنگ نوردی در انگلستان نامیده شده است.او که یکی از استادان دانشگاه آکسفورد بود.بخاطر فعالیت های ورزشی اش شناخته شده تا فعالیت های دانشگاهی اش.او اولین بار در سال ۱۸۸۱ از( واسدال هد) در منطقه( لاک دیس تریکت )دیدن کرد.در سال ۱۸۸۲ با همراهی برادرکوچکترش یکی از صخره ها را در این منطقه صعود کرد آنها در این صعود از طناب استفاده نکردند چون فکر نمی کردند که کارشان نوعی کوهنوردی آلپاین است در تابستان ۱۸۸۶ در آخرین روز تعطیلاتش تصمیم گرفت نگاهی دقیق تر به صخره های( گرت گابل)بیاندازد.او نتوانست در مقابل وسوسه صعود قله( نپس نییدل)مقاومت کند”قله ای که پیش از آنخوداو وسایرین برای صعودش تلاش کرده وشکست خورده بودند.در آن روز( هاسکت اسمیت)موفق شد به تنهایی وبدون استفاده از طناب وهر تجهیزات دیگر به روش( فری سولو) به قله برسد. او در سال ۱۹۳۶ در پنجاهمین سالگرد صعودش بار دیگر به قله رسید اما این بار با استفاده از طناب وهمراهی سایر سنگ نوردان.در سال ۱۸۸۵( ج.دابلیو.روبنسون )برای اولین بار از سیستم حمایت با طناب برای سنگ نوردی در منطقه( لاک دیس تریکیت)استفاده کرد.او موفق شد با این روش دو سنگ نورد تازه کار رابه قله( اسکافل پینناکال)برساند.از مهمترین سنگ نوردان آن دوره( سالهای۱۸۹۹-۱۸۹۰)می توان به( او.جی.جونز)اشاره کرد.جونز استاد فیزیک در یکی از مدارس لندن بود وبدلیل قدرت فوق العاده وچابکی اش (که در مورد آن داستانهای زیادی نقل می شد)مشهور بود.او در سال ۱۹۰۳در آلپ ودر جریان یکی از صعود هایش”جان خود را از دست داد.او اولین فردی بود که پس از چندین تلاش ناموفق توانست به روش سر طناب مسیر( کرن کنوتس کراک)در منطقه( گرت گابل)را صعود کند.طی سالهای بعد( ۱۹۱۰-۱۹۰۰)سنگ نوردان ایتالیایی وآلمانی گام های بلندی برداشتند”آنها با استفاده از میخ “کارابین وطناب های سبکتر “مسیرهای بسیاری را صعود کردند.در سال ۱۹۱۰( ویلو ویلز نیاخ)اولین سیستم عددی درجه بندی سختی مسیرها را پیشنهاد کرد( از یک تا شش ).در این سالها درجه سختی مسیرهای صعود شده به تدریج از ۷و۵ به ۱۰و۵ نزدیک میشدو تکنیکهای سنگ نوردی ارتقا می یافت”مثلا تکنیک صعود دولفر اولین بار طی سالهای ۱۹۱۴-۱۹۱۰توسط یک سنگ نورد اتریشی به نام( هانس دولفر) مطرح شد. سنگ نوردی اسپرت به تدریج مورد توجه قرار گرفت وبه ویژه نظر سنگ نوردان آمریکایی را جلب کرد. تکنیک های حمایت ارتقاع یافت وروشهای حمایت دینامیک ابداع( ۱۹۳۴شد).و بلاخره اولین کفش مخصوص سنگ نوردی در سال ۱۹۳۵توسط (پیر آلن )معرفی شد”او بعدها در سال ۱۹۴۸در آن تغیراتی داد.طی سالهای جنگ جهانی دوم همگام با پیشرفت در ساخت تجهیزات نظامی “تکنیک ساخت میخ”کارابین وطنابهایی از جنس نایلون بهبود پیدا کرد.در دهه پنجاه با روی کار آمدن تعداد بیشتری از افراد به سنگنوردی”درجه سختی مسیرهای( بولدر) نیز از(وی۲)به( وی ۵)رسید واولین مسیر با درجه سختی۱۱و۵در آلپ صعود شد.آنچه که ما امروزه با نام سنگ نوردی اسپرت وبولدرینگ می شناسیم در واقع از سالهای اولیه دهه پنجاه مطرح شد”زمانی که( جان گیل) جوانی از ایالت آلابامای آمریکا “سنگ نوردی را آغاز کرد. (جان گیل) شیفته صعود سنگ های کوتاه وبرآمدگی های کلاهک مانند بود وبر خلاف سایر کوهنوردان آن دوره که هم زمان به کوهنوردی وسنگ نوردی می پرداختند”وقت خود را صرف تمریناتی ویژه سنگ نوردی واجرای حرکات ژیمناستیک روی سنگها می کرد.جان گیل را میتوان پدر” بولدرینگ”( به عنوان شاخه ای از سنگ نوردی )ونیز آغازگر تمرینات تخصصی این رشته نامید.او اولین کسی بود که از پودر ژیمنا ستیک در سنگ نوردی استفاده کرد.گیل در سال ۱۹۶۱ دیواره سی فوتی( تیمبل)۱۲-۵″بی “سی)در داکوتای جنوبی را به روش( فری سولو)صعود کرد.در دهه هفتاد( جان هالوی )مسیر( اسلوپ شات) بادرجه سختی ( ۱۳وی) راصعود کرد.این مسیر سخت ترین مسیر بولدر تا آن زمان بود .دهه هفتاد در عین حال شاهد گسترش سنگ نوردی اسپرت در اروپا به ویژه در فرانسه وظهور نسل جدیدی از سنگ نوردان بود.طی این سالها مسیر های بسیاری در فرانسه رول کوبی وبرای صعود آماده شد.در آمریکا نیز سنگ نوردی به تدریج جایگاه ویژه خود را می یافت وپارک ملی یوسیمیتی “به محل تمرین همیشگی سنگ نوردان شد.علم تمرین در این دوره پیشرفت کرد ودرجه صعود سنگ نوردان به طور قابل ملاحظه ای ارتقا یافت.در دهه هشتاد با ظهور( ولفگانگ گولیچ) سنگ نوردی وارد دوره جدیدی شد.گولیچ در سال ۱۹۸۵ مسیر( پونکس این د گیم) با درجه سختی ۱۴-۵ ای/بی) ودر۱۹۸۷مسیر( وال استریت) در”فونتن بلو” با درجه بی ۱۴-۵وبالاخره در سال ۱۹۹۱ مسیر( اکشن دای رکت) با درجه سختی دی ۱۴-۵را صعود کرد.همچنین در این سال ها نوعی از صعود با نام صعود ترکیبی که ترکیبی از صعود مصنوعی وطبیعی بود در اروپا وبویژه فرانسه مطرح شد ومورد توجه قرار گرفت.به تدریج سنگ نوردان از صعود مسیر های بلند به صعود مسیرهای کوتاه تر ولی سخت تر روی می آورند ودیواره های مصنوعی اهمیت بیشتری مییافت دهه نود شاهد پیشرفت بیش از پیش سنگ نوردی بود.( لین هیل)موفق شدبرای اولین بار مسیر” نوس “(حدود ۱۳-۵)”از دیواره ال کاپیتان را که نزدیک به ۹۰۰ متر ارتفاع دارد”به صورت طبیعی صعود کند.در این دهه مسابقات بین المللی ارزش بیشتری یافت وکتاب های مختلفی در زمینه سنگ نوردی منتشر شد. نصب وبهره برداری از انواع گوناگون دیواره های مصنوعی این امکان را برای سنگ نوردان فراهم آورد که در تمام طول سال به تمرین بپردازند ومهارت های خود را ارتقا دهند.به علاوه پیشرفت و بهبود امکانات وتجهیزات سنگ نوردی موجب شد که میانگین درجه صعود سنگ نوردیان به حدود ۱۳-۵ برسد.در آغاز هزاره جدید علاقه مندان به سنگ نوردی بیش از هر زمان دیگری افزایش یافته اند ودرجه سختی مسیرها به ۱۵-۵رسیده است وسنگ نوردان مستعد با استفاده از تکنیک ها و تجهیزات پیشرفته افق های جدیدی را پیش روی ما گشود ه اند.تکنیک های سنگ نوردی تنوع قابل ملاحظه ای یافته اندوسنگ نوردی به شاخه های گوناگون “از دیواره نوردی گرفته تا صعودهای چند کارگاهی “اسپرت وبولدرینگ تقسیم شده است.در سالهای اخیر هر چند روند رو به افزایش درجه سختی مسیر ها کند تر شده ولی توسعه علم ورزش “آگاهی سنگ نوردان از اصول تمرین درست وتنوع دیواره های مصنوعی ومسیر های قابل صعود”موجب بهبود کیفی وکمی سنگ نوردی شده است وقطعا این روند رو به رشد در سال های بعد همچنان ادامه خواهد یافت.پایان –منبع:جزوه فدراسیون کوهنوردی …نوروز ۱۳۸۸٫

  8. یونس.م می‌گوید :

    از دوست مجازی بابت ارسال موارد آموزشی – فنی تشکر می شود

  9. fakher می‌گوید :

    mamnoo

  10. fakher mamnoon babate matalebet می‌گوید :

    dxfsdeszewaegdfjghgfcسنگ نوردی سنگ نوردی”ورزشی به قدمت کوهنوردی است.صعود کوه ها بویژه کوه های آلپ در اروپا (جایی که این رشته پایه گذاری شد )همواره نیازمند بالا رفتن از صخره ها وسنگ ها بوده است .با این حال سنگ نوردی بعنوان یک ورزش مجزاتنها در سالهای آغازین قرن بیستم مورد توجه قرار گرفت .آلمانی ها و انگلیسی ها به دلیل ارتفاع کم کوه های آلپ در کشور هایشان اولین کسانی بودند که مشخصا به سنگ نوردی پرداختند.سنگ نوردی در آمریکا از ۱۹۲۰به بعد آغاز شد.در آن سالها برای بسیاری از افراد”سنگ نوردی در مقایسه با ابهت وشکوه غیر قابل انکار ایستادن بر قله های بلند “بسیار کم اهمیت بود .بسیاری از کوهنوردان تنها برای ارتقای مهارت هایشان در کوهنوردی به این کار می پرداختند.تنها پس از دهه ۵۰ بود که سنگ نوردی توانست در آمریکا به عنوان یک ورزش جایگاه خود را پیدا کند.اولین شیوه های به کار رفته در آنچه که ما امروزه با نام سنگ نوردی می شناسیم شامل( اید کلایمبینگ)صعود مصنوعی یا استفاده از تجهیزات برای صعود .و(فری کلایمبینگ) صعود طبیعی یا صعود تنها با تکیه بر توانایی”مهارت و قدرت بدنی سنگ نورد)بود.البته از تجهیزات صعود تنها زمانی استفاده می شد که حرکت دشوار بود وامکان صعود به روش( فری کلایمبینگ )وجود نداشت.برادران آبراهام(جورج و اشلی )دو ما جراجو در دهه های طلایی آغاز سنگ نوردی در بریتانیا (۱۹۰۳-۱۸۸۲)”برای مدتی طولانی در حدی بالاتر از متوسط به صورت حرفه ای به این ورزش پرداختند.در سال ۱۸۸۲ آنها تعطیلات عید پاک”کریسمس وتعطیلات تابستان را در( واسدال هد) درمنطقه( لاک دایس تریکت )منطقه ای کوهستانی در شمال انگلستان “به سنگ نوردی مشغول بودند.این دو برای مدتی کوتاه”کار “خانواده ومسایل مربوط به آن را کنار گذاشتند تا به هتل( واستر واتر) سفر کنند.جایی که مملو از فرصت های تازه و مهیج ما جراجویی بود.نتیجه این کار آنها تعریف یک ورزش جدید وفوق العاده بود.استفاده از طناب سنگ نوردی تنها چند سال قبل از آن”برای صعود های آلپاین مطرح شده بود ولی تکنیک درست استفاده کردن از آن وجود نداشت.سالها بعد برادران آبراهام این تصویر را “چگونه صعود نکنیم”نامیدند/(علامت تعجب).برادران آبراهام از اولین تلاش هایشان عکس های زیادی گرفتند وهمه سنگ نوردان به خاطر جمع آوری این گنجینه تاریخی مدیون آنها هستند.والتر پری هاسکت اسمیت(۱۹۴۶-۱۸۵۹)پدر سنگ نوردی در انگلستان نامیده شده است.او که یکی از استادان دانشگاه آکسفورد بود.بخاطر فعالیت های ورزشی اش شناخته شده تا فعالیت های دانشگاهی اش.او اولین بار در سال ۱۸۸۱ از( واسدال هد) در منطقه( لاک دیس تریکت )دیدن کرد.در سال ۱۸۸۲ با همراهی برادرکوچکترش یکی از صخره ها را در این منطقه صعود کرد آنها در این صعود از طناب استفاده نکردند چون فکر نمی کردند که کارشان نوعی کوهنوردی آلپاین است در تابستان ۱۸۸۶ در آخرین روز تعطیلاتش تصمیم گرفت نگاهی دقیق تر به صخره های( گرت گابل)بیاندازد.او نتوانست در مقابل وسوسه صعود قله( نپس نییدل)مقاومت کند”قله ای که پیش از آنخوداو وسایرین برای صعودش تلاش کرده وشکست خورده بودند.در آن روز( هاسکت اسمیت)موفق شد به تنهایی وبدون استفاده از طناب وهر تجهیزات دیگر به روش( فری سولو) به قله برسد. او در سال ۱۹۳۶ در پنجاهمین سالگرد صعودش بار دیگر به قله رسید اما این بار با استفاده از طناب وهمراهی سایر سنگ نوردان.در سال ۱۸۸۵( ج.دابلیو.روبنسون )برای اولین بار از سیستم حمایت با طناب برای سنگ نوردی در منطقه( لاک دیس تریکیت)استفاده کرد.او موفق شد با این روش دو سنگ نورد تازه کار رابه قله( اسکافل پینناکال)برساند.از مهمترین سنگ نوردان آن دوره( سالهای۱۸۹۹-۱۸۹۰)می توان به( او.جی.جونز)اشاره کرد.جونز استاد فیزیک در یکی از مدارس لندن بود وبدلیل قدرت فوق العاده وچابکی اش (که در مورد آن داستانهای زیادی نقل می شد)مشهور بود.او در سال ۱۹۰۳در آلپ ودر جریان یکی از صعود هایش”جان خود را از دست داد.او اولین فردی بود که پس از چندین تلاش ناموفق توانست به روش سر طناب مسیر( کرن کنوتس کراک)در منطقه( گرت گابل)را صعود کند.طی سالهای بعد( ۱۹۱۰-۱۹۰۰)سنگ نوردان ایتالیایی وآلمانی گام های بلندی برداشتند”آنها با استفاده از میخ “کارابین وطناب های سبکتر “مسیرهای بسیاری را صعود کردند.در سال ۱۹۱۰( ویلو ویلز نیاخ)اولین سیستم عددی درجه بندی سختی مسیرها را پیشنهاد کرد( از یک تا شش ).در این سالها درجه سختی مسیرهای صعود شده به تدریج از ۷و۵ به ۱۰و۵ نزدیک میشدو تکنیکهای سنگ نوردی ارتقا می یافت”مثلا تکنیک صعود دولفر اولین بار طی سالهای ۱۹۱۴-۱۹۱۰توسط یک سنگ نورد اتریشی به نام( هانس دولفر) مطرح شد. سنگ نوردی اسپرت به تدریج مورد توجه قرار گرفت وبه ویژه نظر سنگ نوردان آمریکایی را جلب کرد. تکنیک های حمایت ارتقاع یافت وروشهای حمایت دینامیک ابداع( ۱۹۳۴شد).و بلاخره اولین کفش مخصوص سنگ نوردی در سال ۱۹۳۵توسط (پیر آلن )معرفی شد”او بعدها در سال ۱۹۴۸در آن تغیراتی داد.طی سالهای جنگ جهانی دوم همگام با پیشرفت در ساخت تجهیزات نظامی “تکنیک ساخت میخ”کارابین وطنابهایی از جنس نایلون بهبود پیدا کرد.در دهه پنجاه با روی کار آمدن تعداد بیشتری از افراد به سنگنوردی”درجه سختی مسیرهای( بولدر) نیز از(وی۲)به( وی ۵)رسید واولین مسیر با درجه سختی۱۱و۵در آلپ صعود شد.آنچه که ما امروزه با نام سنگ نوردی اسپرت وبولدرینگ می شناسیم در واقع از سالهای اولیه دهه پنجاه مطرح شد”زمانی که( جان گیل) جوانی از ایالت آلابامای آمریکا “سنگ نوردی را آغاز کرد. (جان گیل) شیفته صعود سنگ های کوتاه وبرآمدگی های کلاهک مانند بود وبر خلاف سایر کوهنوردان آن دوره که هم زمان به کوهنوردی وسنگ نوردی می پرداختند”وقت خود را صرف تمریناتی ویژه سنگ نوردی واجرای حرکات ژیمناستیک روی سنگها می کرد.جان گیل را میتوان پدر” بولدرینگ”( به عنوان شاخه ای از سنگ نوردی )ونیز آغازگر تمرینات تخصصی این رشته نامید.او اولین کسی بود که از پودر ژیمنا ستیک در سنگ نوردی استفاده کرد.گیل در سال ۱۹۶۱ دیواره سی فوتی( تیمبل)۱۲-۵″بی “سی)در داکوتای جنوبی را به روش( فری سولو)صعود کرد.در دهه هفتاد( جان هالوی )مسیر( اسلوپ شات) بادرجه سختی ( ۱۳وی) راصعود کرد.این مسیر سخت ترین مسیر بولدر تا آن زمان بود .دهه هفتاد در عین حال شاهد گسترش سنگ نوردی اسپرت در اروپا به ویژه در فرانسه وظهور نسل جدیدی از سنگ نوردان بود.طی این سالها مسیر های بسیاری در فرانسه رول کوبی وبرای صعود آماده شد.در آمریکا نیز سنگ نوردی به تدریج جایگاه ویژه خود را می یافت وپارک ملی یوسیمیتی “به محل تمرین همیشگی سنگ نوردان شد.علم تمرین در این دوره پیشرفت کرد ودرجه صعود سنگ نوردان به طور قابل ملاحظه ای ارتقا یافت.در دهه هشتاد با ظهور( ولفگانگ گولیچ) سنگ نوردی وارد دوره جدیدی شد.گولیچ در سال ۱۹۸۵ مسیر( پونکس این د گیم) با درجه سختی ۱۴-۵ ای/بی) ودر۱۹۸۷مسیر( وال استریت) در”فونتن بلو” با درجه بی ۱۴-۵وبالاخره در سال ۱۹۹۱ مسیر( اکشن دای رکت) با درجه سختی دی ۱۴-۵را صعود کرد.همچنین در این سال ها نوعی از صعود با نام صعود ترکیبی که ترکیبی از صعود مصنوعی وطبیعی بود در اروپا وبویژه فرانسه مطرح شد ومورد توجه قرار گرفت.به تدریج سنگ نوردان از صعود مسیر های بلند به صعود مسیرهای کوتاه تر ولی سخت تر روی می آورند ودیواره های مصنوعی اهمیت بیشتری مییافت دهه نود شاهد پیشرفت بیش از پیش سنگ نوردی بود.( لین هیل)موفق شدبرای اولین بار مسیر” نوس “(حدود ۱۳-۵)”از دیواره ال کاپیتان را که نزدیک به ۹۰۰ متر ارتفاع دارد”به صورت طبیعی صعود کند.در این دهه مسابقات بین المللی ارزش بیشتری یافت وکتاب های مختلفی در زمینه سنگ نوردی منتشر شد. نصب وبهره برداری از انواع گوناگون دیواره های مصنوعی این امکان را برای سنگ نوردان فراهم آورد که در تمام طول سال به تمرین بپردازند ومهارت های خود را ارتقا دهند.به علاوه پیشرفت و بهبود امکانات وتجهیزات سنگ نوردی موجب شد که میانگین درجه صعود سنگ نوردیان به حدود ۱۳-۵ برسد.در آغاز هزاره جدید علاقه مندان به سنگ نوردی بیش از هر زمان دیگری افزایش یافته اند ودرجه سختی مسیرها به ۱۵-۵رسیده است وسنگ نوردان مستعد با استفاده از تکنیک ها و تجهیزات پیشرفته افق های جدیدی را پیش روی ما گشود ه اند.تکنیک های سنگ نوردی تنوع قابل ملاحظه ای یافته اندوسنگ نوردی به شاخه های گوناگون “از دیواره نوردی گرفته تا صعودهای چند کارگاهی “اسپرت وبولدرینگ تقسیم شده است.در سالهای اخیر هر چند روند رو به افزایش درجه سختی مسیر ها کند تر شده ولی توسعه علم ورزش “آگاهی سنگ نوردان از اصول تمرین درست وتنوع دیواره های مصنوعی ومسیر های قابل صعود”موجب بهبود کیفی وکمی سنگ نوردی شده است وقطعا این روند رو به رشد در سال های بعد همچنان ادامه خواهد یافت.پایان –منبع:جزوه فدراسیون کوهنوردی …نوروز ۱۳۸۸٫

  11. یونس.م می‌گوید :

    از دوست عزیزمان با نام فاخر بابت ارسال مطلب ، تشکر می کنم امیدوارم در آینده از این مطالب بیشتر استفاده ببریم

گذاشتن یک پاسخ